Wiersze

Archiwum

pajacyk

 

już od dziecka nie lubiłam pajacyków – nie miałam
(wolałam lalki, pieski, misie)

obawiałam się ich – przeszywał strach
pulsowała tajemniczość kojarzona ze złem

z ciepła lalki z dawnych lat nie pozostało nic; dzisiaj
kiedy myśli nie mieszczą się na suficie
tarmoszą włosy, chaosem wskakują w uszy
migawką strachu dzieciństwa jest właśnie on – pajacyk

ma szpiki, niezłe nogi, bezgranicznie smutne oczy
maluje usta – coś trzyma jego rękę
robi mazy poza nimi, zakola na policzkach,
większe, większe, większe, coraz większe

przekracza granice…                                                                                

zdj. z int.
zdj. z int.

 

0 Komentarze

Odpowiedz

16 − five =