Tak wiele stacji, Panie…
tak wielu bogów, Panie…
Wyjmujemy źdźbło z oka z wiatrem zawiści celnie wsunięte
perfidnie by uwierało. Oczekujemy w bólu na wypłynięcie drzazg
by wraz ze zgnilizną podłości opuściły ciało. Upadamy na kolana
z kruchości kręgosłupa nadwyrężonego z nadstawiania karku
Podkładamy drugi policzek by cios był trafny znając apetyt zła
Niech zaspokoi głód. Upadamy wstajemy. Łzami wilżymy spierzchnięte usta
Zwinięci z rozpaczy jak róża jerychońska królujemy na własnych pustyniach
Dlatego swoje światło kryjemy korcem oczekując zmartwychwstania.
Czas refleksji, przemyśleń…Ciszy nam potrzeba. Tej wewnętrznej. Wyciszenia w chaosie. Selekcji, co ważne, reszta to pozory, pozory, pozory… Zawładnęły nami.
Pociągamy za niewłaściwe sznurki. Tylko szkoda, że jak zawsze po czasie uzmysławiamy sobie, że to małe, to nic… W końcu całe życie się uczymy.
Tak, Panie… jest jeden Bóg i za to że się ujawniłeś krzyż.
Wówczas też byli tacy którym się wydawało, że to oni nimi są. Sami się okrzyknęli.
Lud klękał…ze strachu. Przed Tobą z miłości, w pokorze.
Ale po tak wielu latach i nic nie uległo zmianie.
Pokornym bogowie też zginają kolana. Panie, Ty to widzisz i nie grzmisz?
A wziąłbyś pejcz jak w świątyni… chyba, że wychodzisz z założenia sami się unicestwią, jak w stadzie wilków.
Mamy takich bogów w rodzinach. To ci spadkobiercy mamony pokoleniowej. Gdzie rodzic z pośród wielu potomków w darze daje majątek. Reszta musi ciężko zapracować na chleb dla dzieci.
A przy rodzinnym stole tacy biorcy stawiani za przykład. Reszta to nieudacznicy, jakkolwiek by nie stanęli wysoko po ciężkiej orce życia.
Mamy takich bogów w pracy, gdzie szefowie ołtarz swój budują z giętkich kręgosłupów wybranych. A wiernych ściągają nagrodami. Za tę samą pracę po wielokrotność tym co przed ich ołtarzem niżej schylą kark i wyśpiewują psalm na ich cześć.
Mamy takich bogów w polityce. Powiedziałeś:
… co Bogu … , co Cesarzowi… – ciężko to pojąć Panie …
Tyle nieprawości, rozpasania. A głodny, spracowany lud marnieje, buntuje się… By kupić tron nie można dać tym co ciężko pracują i tym którym praca wstrętem.
Mamy takich bogów w Twoim kościele. Armia stworzona w imię Twoje…
Jak ciężkie muszą być Twoje łzy nad nimi. Żyłeś w prostocie, dawałeś, uzdrawiałeś, uczyłeś miłości, bo nie wszyscy znali to uczucie. Jak ciężki musi być Twój krzyż.
Panie ciszy nam potrzeba, tej wewnętrznej. By wybrać w tym chaosie, marazmie. By wybrać to co ważne. Ale tak wielu ma pętlę na szyi. Garnitur, pierwsze miejsca w ławce kościelnej, doborowe towarzystwo, wielocyfrowy stan konta, luksusowe ubezpieczenia, samochody.
Byleby zaistnieć weszli w ząbek eklera… jak przystaną to runie reszta. A tak są dobrze szczelnie zamknięci. Osłonięci z wszystkich stron wspólnym parawanem niegodziwości.
Jest jeden Bóg, a że niewidzialny gołym okiem to tak wielu rości sobie do tego prawo. Z prawa z siebie nakazanego…
Pozostali Panie, pomagają dźwigać krzyż, a jest ich stanowcza większość. I po czasie już się nie buntują. Żyją nadzieją, bo wierzą. Powtarzając:
Panie pomóż! Niech będzie wola Twoja…
Tak Grażynko, najwięcej widzimy po czasie. Mamy plany…dorobić się, potem delektować dorobkiem, pokazać otoczeniu, bez względu na sposób zawładnięcia zdobyczy, najczęściej kosztem osamotnienia bliskich… i przy okazji, niestety przy tylko okazji rodzinom, ale ona najczęściej pokazuje plecy. Najwidoczniejsze to w okresie świąt, przy stole, kiedy usta milczą, a serce krzyczy…
Choć większość to ludzie ograniczeni myślowo, z takimi nie da się rozwiązać żadnego problemu, oni zawsze mają rację. Sami budują sobie piedestał…sami rzeźbią swój posąg…ale takiego nikt nie będzie podziwiał. Przegrywają wówczas z odruchem ślinotoku. Serdeczności Grażynko.
Malwinko bardzo dojrzały tekst,masz trafne spostrzeżenia,co do życia,wartości, jakie są najważniejsze,a których nie dostrzegamy,przysłoniętych wyścigiem za dobrami,które tak naprawdę rujnują i nic nie wnoszą, jedynie próżność i zło.Płacą za to rozpadające się rodziny i my osamotnieni.Zamiast rozwiązywać problemy pozbywamy się ich, wraz z tym co kochamy i niejednokrotnie doceniamy to co zbudowaliśmy,dopiero wtedy gdy wszystko stracimy.Pozdrawiam z całego serca.